„Eugeniusz Oniegin” - The Met: Live in HD
Libretto: Piotr Czajkowski, Konstantin Szyłowski
Realizatorzy:
- Timur Zangiev – dyrygent
- Deborah Warner – reżyseria
- Tom Pye – scenografia
- Chloe Obolensky – kostiumy
- Jean Kalman – światło
- Ian William Galloway, Finn Ross – projekcje
- Kim Brandstrup – choreografia
Obsada:
- Asmik Grigorian – Tatiana
- Maria Barakova – Olga
- Larissa Diadkova – Filipiewna
- Stanislas de Barbeyrac – Leński
- Iurii Samoilov – Eugeniusz Oniegin
- Alexander Tsymbalyuk – Książę Gremin
Czas trwania: 4 godziny 5 minut (dwie przerwy)
Literatura rosyjska zachwyca rozmachem i przykuwa uwagę pogłębioną analizą postaci. Te walory poematu „Eugeniusz Oniegin” Aleksandra Puszkina z sukcesem przeniósł na scenę operową Piotr Czajkowski. Choć pomysł umuzycznienia rosyjskiego arcydzieła literatury narodowej spotkał się początkowo ze sprzeciwem czy wręcz z oburzeniem, opera szybko zdobyła uznanie zarówno w ojczyźnie kompozytora, jak i za granicą.
Natchniony płynnym, bujnym wierszem Puszkina oraz wewnętrznym bogactwem postaci Czajkowski stworzył bohaterów wiarygodnych i wielowymiarowych, pozwalając widzom śledzić ich ewolucję. Tatianę poznajemy jako młodziutkie, nieco płoche dziewczę, zadziwione siłą uczucia i całkiem wobec niego bezradne. Zanim nadejdzie scena finałowa, zyskuje ona królewską dojrzałość i zdecydowanie, płynące z jasno ustawionych priorytetów. Przemianę przechodzi także tytułowy bohater, cyniczny egoista, gdy kompozytor każe mu doświadczyć goryczy porażki. Mniej czasu do rozwoju ma Leński, ale i on, czekając na śmiercionośny pojedynek, dokonuje rozrachunku z życiem. Te decydujące momenty mają swe odpowiedniki w przepięknych, pełnych liryzmu ariach, na które czekają wszyscy miłośnicy opery Czajkowskiego. Do najważniejszych należą: scena pisania listu przez Tatianę z I aktu, aria Leńskiego z II aktu, aria księcia Gremina z aktu ostatniego oraz duet dwojga głównych bohaterów w finale.
Metropolitan Opera wznawia inscenizację z 2017 roku autorstwa Deborah Warner, której talent potwierdza niedawna nominacja do nagrody Tony w kategorii Najlepsza Reżyseria Sztuki (za wznowienie „Medei” na Broadwayu, 2023). Reżyserka przenosi akcję sztuki z lat 20. XIX wieku do końcówki tego stulecia. Scenografia i kostiumy z rozmachem odmalowują zmieniające się miejsca akcji: spokojną, niemal sielską wieś, siedzibę wiejskiej szlachty oraz pałace petersburskiej arystokracji, dając obszerny przegląd dawnego społeczeństwa rosyjskiego.
fot. Ken Howard / Met Opera
